wie zit er op mijn boek te wachten“Wie zit er nou op mijn verhalen te wachten?” vroeg de veteraan aan me. We waren al even in gesprek. Hij had veel meegemaakt tijdens zijn missies. Maar: “Daarover vertel ik thuis weinig. Ik doe liever leuke dingen met de kleinkinderen.”

Dus ik zei: “Schrijf het dan op.”
Hij keek afwerend. En toen zei hij: “Wie zit er nou op mijn verhalen te wachten?”  Ik vroeg: “Zou u veteranenverhalen willen lezen van honderd jaar geleden?” In zijn ogen vonkte wat. Hij knikte langzaam. Hij begon iets te begrijpen.

Er zitten mensen op uw verhaal te wachten

Er zitten mensen op uw verhaal te wachten. Dat weet ik zeker, wat uw verhaal ook is. Want:

  • u bent gewend aan uw verhaal, maar voor anderen is het nieuw
  • elk verhaal is een unieke ervaring en het voegt dus iets toe
  • er is een grote behoefte aan boeken met levenservaringen
  • over honderd jaar zijn ze u dankbaar voor het inzicht dat u biedt

Met dit kleine lijstje ontdekt u in een halve seconde wie er uw boek gaan lezen:

  • nieuwsgierige mensen (en daar zijn er heel veel van)
  • toekomstige mensen, op zoek naar kennis en informatie over nou net datgene waar uw boek over gaat
  • kinderen en kleinkinderen en neven en nichten en andere nazaten en  iedereen in de familie die wil weten wat er in dat boek van u staat

Dat gaat op voor ieder boek waarin u ervaringen van uzelf legt. Het betekent wel, dat u positiever over uzelf moet gaan denken. Dus niet denken van dat-weten-we-wel, of daar-zijn-al-zoveel-boeken-over.  Uw verhaal heeft ook waarde.

Ik ben zo’n nazaat.  Op de foto tweede van links: Jan Hofman, mijn grootvader. Het is 1943.

Van deze foto wil ik alles weten maar ik weet niets.  Wie zijn die andere mannen, waar komen ze vandaan en waar gaan ze heen?

Opa had best een schriftje kunnen volpennen van wat hij in de oorlog heeft meegemaakt. De grote dingen. En vooral die gewone alledaagse dingen, waardoor je iemand beter leert kennen. Maar ja, hij  kon zich niet voorstellen dat iemand er belangstelling voor zou hebben, terwijl hij dol was op de kleinkinderen. Ik kan hem niets meer vragen. Het is te laat.

Schrijf voordat het te laat is. Schrijf omdat er nu tijd is

Of de veteraan zijn verhalen gaat opschrijven? Grote kans van wel. Hij heeft kleinkinderen die straks nieuwsgierig worden. Als hij er zelf niet meer is, dan staan de antwoorden tenminste op papier.

Hoe schrijf ik een boek? Simpel. Volg mijn cursus.

Zo ontdek je wie er op je boek zitten te wachten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *