hoe schrijf je een autobiografie  Hoe schrijf je een autobiografie?  Net als ieder ander boek: woord voor woord.  Het verschil is, dat het schrijven van een autobiografie iets extra’s van u vraagt. Dat is zelfinzicht.

Wie een autobiografie schrijft, heeft zelfinzicht nodig

Zonder zelfinzicht is uw verhaal een opsomming van entoen-entoen, of een openbaar dagboek waarin u altijd gelijk heeft.  Dat is een superfijn gevoel, tot er een lezer opduikt die er anders over denkt. Als u daarmee lezers trekt, tenminste.

Zelfinzicht gaat over het waarom van iets doen en laten. Dat waarom legt verbanden. De klassieker is: omdat uw ouders niet van u hielden, gaat u alleen relaties aan met garantie op hartzeer, want herhaling is vertrouwd.

Als u dat niet snapt, is uw autobiografie één lange aanklacht, al die verschrikkelijke ex-en, hoe konden ze. Als u het wel snapt, kunt u met mededogen over uw eigen gedrag schrijven. Uw lezers leven mee. Ze kregen immers de kans u te begrijpen.

Schrijf in de ik-vorm

Ja, natuurlijk schrijft u in de ik-vorm. Het is uw leven. Anders schept u een afstand en dat voelen de lezers ook. Daarom pakken ze uw boek niet op. Zijn er gebeurtenissen in uw leven geweest die pijnlijk zijn en waarmee u nog steeds moeite heeft, dan – en ik zeg dit met liefde – dan heeft u voor uw boek goud in handen. Waar de diepste emotie zit, daar is het belangrijkste verhaal aanwezig. Gelukkige levens zien we wel op Facebook. Uw verhaal is interessanter.

Stop op een logisch moment

U schrijft het verhaal van uw leven op terwijl u nog leeft. Dus als het boek gisteren uitkomt, zit vandaag niet in dat boek. Kan dat? Dat kan best. U stopt gewoon op een logisch moment. De eerste vijftig jaar. Tot en met uw derde huwelijk. Een tweede autobiografie kan altijd. Heeft u veel stof, dan maakt u per tien, vijftien jaar een autobiografie. Leuk, een serie.

Hoe schrijf je een autobiografie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *