geluk dat is het eerste boek is af Geluk is dit. Mijn eerste boek was verschenen. Ik mocht het overhandigen aan prinses Juliana. Zij was te beschaafd om te zeggen: “Kind, je rok is omhoog gekropen.”

We zijn ergens in het jaar 1996. De prinses was de beschermvrouwe van de landelijke vereniging Tesselschade-Arbeid Adelt (TAA) en de vereniging wist dat ik de prinses een warm hart toedroeg.  Er werd een zeer besloten bijeenkomst belegd, waarbij ik aanwezig mocht zijn. Pas toen ik op de bank zat, in afwachting van haar komst, dacht ik: Wat moet ik eigenlijk zeggen?

 

Ik wilde altijd schrijfster worden, maar ik had geen idee hoe je een boek schrijft.

Toch zat het verlangen in me. Hoe ik moest beginnen, wist ik niet. Maar ik wilde het. Misschien kon ik het wel, dacht ik soms, want:

  • ik schreef weleens wat op een ansicht
  • vroeger op school had ik opstellen gemaakt
  • tijdens mijn studie moest ik scripties produceren
  • je weet maar nooit

Tesselschade-Arbeid Adelt vroeg me om hun jubileumboek te schrijven, er zou een begeleidingscommissie worden ingesteld. Dus ik hoefde het niet in mijn eentje te verzinnen. Natuurlijk zei ik: “ja!”

Dit was mijn kans.

Dus ik aan de slag. Eerst een opzet maken, dan uitwerken. Uitbreiden. Lege gaten opvullen. Herschrijven. En na dat jaar, waarin ik heel veel leerde, zat ik dus op die bank te wachten op prinses Juliana.

“Daar is haar auto, ” zei iemand. Ik  zat meteen rechtop van de spanning. Moest ik zodadelijk een buiging maken, zoals de kinderen in The Sound of Music?

Alles wees zich vanzelf, dankzij de tact en mensenkennis van de prinses. Ze knikte even, waardoor ik niets hoefde te doen en kon ontspannen. Toen ik weer mezelf was, stelde ze belangstellende vragen. Ik vertelde over dat verlangen een boek te willen schrijven en ze kneep in mijn handen (dat voel ik nog) en zei dat ik het zeker moest blijven doen.

Vooral achteraf weet ik hoe gelukkig ik die middag was. Ik had mijn boek aan de prinses mogen laten zien. Een eerste boek af, en dan zo’n beloning ontvangen, nee, dat had ik niet kunnen denken. Maar zien wij wel ooit het geluk aankomen?

Ook wist ik zeker, dat ik nog veel meer zou schrijven, vooral omdat ik nu had ontdekt hoe je een boek schrijft.

Nu kon ik verder.

 

Wilt u ook een boek schrijven?  Dat kan. Volg mijn cursus.

 

 

Geluk dat is: het eerste boek is af

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *