Het nut van een kerstdepressie

kerstdepressie  De een is gelukkig in december, de ander niet. Gelukkige mensen hebben genoeg aan zichzelf maar ongelukkige mensen hebben in december een rijkdom aan indrukken, gevoelens en gedachten. Het nut ervan is groot. U kunt hiermee uw vaardigheden om te schrijven vergroten.

Want wat is schrijven?

Niet alleen mooie woorden kennen en grammaticaal juiste zinnen formuleren. Of weten waar een hoofdstuk dient te eindigen dan wel te beginnen.

Schrijven is ook: lezer bereiken. Een verhaal overbrengen. Iets geven aan inspiratie of inzicht. Dat kunt u meestal niet als u zeventien bent en altijd in hotel Mama logeerde waar u elke dag wakker wordt door het gezang van roodborstjes. Geluk is mooi, maar ’t leidt nergens toe.

Levenservaring

Hoe meer levenservaring u bezit, des te beter zult u uw lezers kunnen bereiken. Voor levenservaring geldt:

  • iets meemaken
  • het verwerken, in de zin van de betekenis ervan begrijpen
  • het onthouden en kunnen verwoorden

Wanneer u iets meemaakt dat moeilijk of ellendig is, in wat voor gradatie ook, dan hoop ik dat u voor uzelf dat opschrijft. Eerst in de volle emotie, om van u af te schrijven. Daarna in de fase van bezinning op die emotie de gedachten die zich aandienen. En uiteindelijk de inzichten.  Zo bewaart u de ervaring die het leven uw gaf: in levenservaring.

Kerstdepressie

Nu kom ik bij de kerstdepressie. Een groot woord dat veel nuances omvat. Wanneer u deze maand last heeft van depressie, zeg ik: ga zitten en schrijf. Ook wanneer u moe bent, opziet tegen het kerstdiner (beschrijf uw ergste voorstelling daarvan), walgt van de winkels, een hekel heeft aan uw eigen gezinsleden of wat dan ook: ga zitten en schrijf. Gooi het er allemaal uit. Gebruik lekkere ronde woorden. Toe maar, kan u het schelen.

Aandachtpuntje: wel voor uzelf houden.

Dit schrijven en beschrijven is een uitstekende manier om:

  • emoties te onderzoeken, zodat u ze in een boek beter zult kunnen verwoorden
  • het leven wat gemakkelijker te maken, want u schrijft ook van u af, dat scheelt

December is zo bezien een hele nuttige waardevolle maand voor u, maar dan moet u wel een kerstdepressie hebben natuurlijk.

Waarom veel boeken nooit af komen en het uwe wel

hoe schrijf je een boek    Het is altijd een leuk idee om een boek te gaan schrijven. Dat weet u ook. En u en ik weten ook, dat veel boeken niet af komen.  Daar zijn veel redenen voor, en de belangrijkste zijn vastlopen en verveling. Of gewoon niet weten hoe het moet.

Dat zijn oplosbare zaken. Met wat techniek komt u verder. U vindt in elke boekwinkel een stapel boeken over het schrijfproces en dan kiest u wat u aanspreekt. Het belangrijkste hoort u nu alvast van mij.

Begin alleen aan een boek als u weet wanneer het af moet zijn.

 

Met andere woorden, het gaat zo:

  • u denkt: daar ga ik een boek over schrijven
  • besluit: op deze datum moet het af zijn
  • aanvang werkzaamheden

Wanneer u niet beslist wanneer het af moet zijn, dan maakt het niet uit of u er vandaag of morgen aan werkt. Of dat het dit jaar er komt of over vijf jaar. U verwacht niets van uzelf behalve een beetje voortkachelen. En uw omgeving verwacht nog minder van u naarmate het voortkachelen langer duurt. Eerder vroeger dan later besluit u dat het zinloos is en u stopt. Dat snap ik. U was een doodlopende weg ingeslagen. Dat kan anders. En ja, ook wanneer u al tien keer bent begonnen, kunt u best opnieuw beginnen. Die ervaringen neemt u gewoon mee.

Waarom moet u weten wanneer het af moet zijn?

Simpel. Dan heeft u een doel. Daar werkt u naar toe. U weet: op dag X moet het af zijn. Als u dat beseft, dan gaat u vanzelf denken aan hoe u de tijd ervoor moet inrichten.  Dan gaat u een werkschema maken. Een mens moet flexibel zijn, dus met griep of grotere ongelukken hoeft u van mij niet te werken. Maar door “ik heb geen zin” kunt u zich niet laten tegenhouden. Dat wilt u ook niet. U wilt uw boek afhebben.

Stel wel een realistisch doel. Iets van een jaar, desnoods twee jaar –  voor de grote boeken met veel werk – maar niet veel langer. U moet het gevoel houden van enige urgentie en tegelijktijd de ruimte hebben om griep te kunnen krijgen.

U begrijpt het: een doel stellen is een kunst op zich.  Maar het hoeft niet meteen helemaal goed. Stel uzelf een doel en werk ermee, dan weet u of u iets moet bijstellen of niet.

Kijk, zo komt uw boek af. Omdat u weet wanneer het af moet en omdat u dan begrijpt wat u ervoor doen moet.

Kan ik over mijn ex schrijven?

  Schrijven over de ex kan heerlijk zijn, vooral wanneer er hier of daar nog een klein wrokje in u huist. Nu kunt u het lekker op papier zetten. Alles. Zonder tegenspraak. Eindelijk.

Schrijven over uw ex is een ding.
Het publiceren is iets anders.

Daar kunt u moreel en juridisch door in de problemen komen. Het gaat dan niet alleen om uw ex, maar om iedereen die eventueel kan protesteren tegen de aanwezigheid in uw boek. Kennissen, vrienden of familieleden – maakt niet uit wie. Schrijven over iemand is hetzelfde als iemand fotograferen, dat kan ook niet onbegrensd.

Er zijn twee factoren waarmee u rekening wilt houden:

  1. een ander heeft recht op privacy
  2. de ander kan vinden dat er smaad is en dus u aanklagen

Dat zijn best serieuze factoren. Maar wanneer u nou zo’n zin hebt eens alles op papier te zetten, dan zeg ik: vooral doen. Dat kan enorm opluchten en vervolgens voor innerlijke ruimte en rust. Schrijven. Daarna in een doos doen, op de doos noteren wat er in zit en dan ergens uit uw zicht opbergen. Niet publiceren. Niet doen.

Wilt u beslist “er iets mee doen”, dan moet u uw verhaal zodanig bewerken, dat het voor de meeste lezers niet duidelijk is om wie en wat het gaat. U weet het, enkele ingewijden, verder niemand.

Wat kunt u doen:

  • namen veranderen
  • jaartallen aanpassen
  • m/v verwisselen
  • een ander personage erbij verzinnen
  • de eigenschappen van de ex verdelen over twee personages
  • duidelijk onder de titel het woord “roman” zetten
  • voor de superzekerheid neemt u voorin een passage op waarin u verklaart dat alle personages door u bedacht zijn en niet aan de werkelijkheid ontleend en dat elke gelijkenis toeval is.

Ja, met die laatste opmerking bent u al op de rand van de waarheid. Misschien wel erover.  En dan nog is het oppassen wat u schrijft over anderen. Maar met een beetje creativiteit lukt het u best om het verhaal vast te houden, zonder de personen erbij te betrekken. Daar gaat het u om.